*มันช่วยไม่ได้จริงๆ ที่จะห้ามใจไม่ให้รักคนที่คิดว่าใช่ คนที่ได้อยู่ใกล้ ได้พูดคุยด้วยแล้วมีความสุข แม้ว่าแทบจะไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลยก็ตาม

.....ความรัก มันจะมีค่า มากน้อยแค่ไหนอยู่ที่ว่า คุนได้พยาม เพื่อความรักของคุนมากน้อยแค่ไหน

..คุนคิด แบบนี้กันมังมัย..แล้ว รักที่แปลกแยกละ..รักที่ไม่เหมือนคัยละ

 โดย เฉพาะ รักต้องห้าม..มันต้องยิ่งใช่ความพยาม มากขึ้น ไม่ใช่หรอ

เพื่อ จะ ได้ความรักนั้นมาครอง เพื่อ ท่จะสมหวังในรัก...

หรือ การที่เรา หา คนที่รัก ไม่ เจอ

...อาจเป็นเพราะเขานั้นพยามน้อยเกินไปต่อ

ความรักที่ต้องใช้ความพยาม อย่างมาก...ถ้า เขารักเรา จริง

ความพยามของเขา จะ เป็น บทพิสูดว่า เขานั้นรัก คุนมากน้อยเพี่ยงใด...

....ทุกคนมีพลังอันยิ่งใหญ่ ซ้อนอยู่ในตัว...

หาก คุนเจอ รั กที่ไม่อยากปล่อยมันหายไป

แม้มันจะเป็นรัก ที่มีอุปสักมากมาย...อาจเป็นรักที่ไม่อาจสามารรถเป็นไปได้

--ถึงเวลา แล้ว มัย ที่คุน ต้องดึ่ง พลัง อัน ยิ่งใหญ่ในตัวของคุน

---ออก มาพยาม ต่อ สู้ เพื่อ รักต้องห้าม..

แล้ว คุน อาจได้รู้ ว่า ผล ของความพยาม

มันคุมค่าที่เจ็บปวดหรือ ไม่...อยู่ที่ตัว คุนเอง แล้วนะ..

...หากคุนกำลังเจอ มัน ความรักที่คุนต้องการ..วิ่งไล่จับมันให้ได้นะ..

อย่าให้เวลามา บอกกับ คุน ว่ามัน สายไป แล้วไอ้น้อง!! .

แล้ว แต่คุนนะ...ว่ารักที่คุนมีอยู่ ตอนนี้ มัน จะ คุ้ม ค่ากับเวลาที่เสียไปกับเขาคนนั้นหรือป่าว

...อย่าให้เหมือน ฉัน ที่บทสรุปของความพยามเพื่อคนรัก...

มัน จบแบบตายทั้งเป็น!!!!....

น้ำตาของคำว่าเจ็บปวดนั้นสำหรับฉันแล้วมันไม่มีวัน แห้ง ได้เรยย

 พยามต่อไปเพื่อความรักของคุน..

ทุกคนต้องยากมีความสุขกันทั้งน้นใช่มัยละ

..ขอให้มีความสุขนะ ทุกคน... ..